Welkom op mijn blog! Kijk rustig rond op mijn site en als je opmerkingen of vragen hebt, hoor ik het graag, Marlaine ->
Meer ...
Dochter Hannah is naar een feestelijk gebeuren op de avond voor Koninginnedag: Tilburg Zingt. Dat wordt dit jaar, overgewaaid uit Antwerpen, voor de achtste keer gehouden in het centrum van Tilburg. Op papier leek het erg leuk: met zijn allen in de open lucht uit volle borst van die liedjes meezingen die iedereen kent. En soms komt Guus Meeuwis zelf meezingen.
Dus vorig jaar ging ik mee. Samen met 12000 (!) andere mensen want Hannah was er met al haar vrienden en vriendinnen en de moeder van Jet ging immers ook mee. Het was, zelfs met mobiele telefoons, een hele klus om elkaar te vinden. Bij WELKE lantaarnpaal ?????????? En toen we dorst kregen werd het pas echt gezellig: kartonnetjes met plastic “glazen” bier, die halfleeg geklotst waren in het gedrang voordat de groep terug was gevonden.
Ik ging voortijdig weg, vanwege het gedrang en het bier in plastic glazen dat niet te drinken was, en toen ik struikelend en duwend mijn weg zocht door de menigte op weg naar mijn fiets, zag ik pas hoeveel volk er op de been was. Eng.
Ik hoop dat Hannah het leuk heeft vanavond. Ze had er heel veel zin in.
Eindelijk een eerste kleinkind op komst, weliswaar in de vorm van een Maine Coon katje dat de naam “Koekebakker” heeft gekregen. Hij schijnt naar iemand vernoemd te zijn maar niet naar zijn opa en oma, want dat zijn wij en wij heten geen van beiden koekebakker.
Onze zoon en zijn vriendin kunnen het katje over een paar weken op gaan halen. Intussen verdiepen zij zich in het opvoeden van katten en schaffen alles aan wat een kat ook maar eventueel nodig zou kunnen hebben: een grote kattenbak, maar ook een kleintje voor op reis. En speelgoed. Zie plaatje (en dit is geen grap).
De kleine wordt binnenkort mee naar ons gebracht want de opvoeding wordt serieus aangepakt en het katje moet wennen aan reizen en vreemde omgevingen.
Nou ja, ik neem aan dat ik van een adoptie kleinkind evenveel kan gaan houden dan van een echt 
Vanmiddag heb ik verkleed als Jan Klaassen een kinderfeestje geleid in “de Werkplaats van Jan Klaassen”. De jarige was Fleur die vandaag 5 jaar werd. Het kinderfeestje was heel geslaagd.
Deze Werkplaats van Jan Klaassen is een poppenkastpoppenmuseum in Tilburg, gevestigd in verpleegtehuis De Hazelaar. In het museum zijn bijna 4000 poppenkastpoppen te bewonderen verzameld door het echtpaar van Boxel. Sommige poppen zo lelijk dat je er tranen van in je ogen krijgt, maar sommige ook zo ontroerend mooi, dat je er ook tranen van in je ogen krijgt. Het museum is, buiten de kinderfeestjes die er georganiseerd worden, voor publiek geopend op dinsdag- en zondagmiddag.
Pas toen Hannah bij thuiskomst zei: “Wat zie jij er vreemd uit”, realiseerde ik me dat ik met mijn rood geschminkte Jan Klaassen koontjes nog een paar boodschappen had gedaan onderweg
Onze siamees Stafke was aan het vechten geslagen in onze achtertuin met een zwarte kat uit de buurt. Deze kat is om de een of andere reden zijn aartsvijand.
We hebben de kluwen vechtende katten met gevaar voor eigen leven moeten scheiden en de zwarte kat weggejaagd. Resultaat voor Stafke was een bloedende voetzool en een snipje uit zijn rechteroor.
Nou hoort die zwarte kat natuurlijk uit onze tuin te blijven.
Het grappige is dat Stafke niet begrijpt dat hij onze tuin zou kunnen verlaten op dezelfde manier als deze zwarte kat: gewoon even over de schutting wippen.
Ik kreeg een oude pop terug om na te kijken: de hangpop Chester. De pop is 30 jaar oud. In die tijd gaf ik mijn poppen een naam, nu een titel. Dan zou deze pop bijvoorbeeld “Mannetje in mijn muts” heten. De doos met de pop heeft maanden ongeopend in mijn atelier gestaan. Ik vond het eng om hem open te maken en er een of ander monster in aan te treffen. Toen ik de doos vandaag eindelijk openmaakte was ik aangenaam verrast. Ik vind de pop helemaal niet lelijk en hij bleek in perfecte staat te zijn. Na 30 jaar! Chester is een op een marionet gebaseerde hangpop, handgeboetseerd van porselein en beschilderd met waterverf. Hij heeft al die tijd in een particulier woonhuis gehangen.
Het grote verschil met de poppen die ik tegenwoordig maak is de maat. Alleen de pop is 110 cm! Mijn recente poppen zijn veel kleiner.
Ik woon in Tilburg in een woonwijk uit de jaren dertig, huizen met erkers en kastanjebomen. Sinds een tijd woont er een uil in de buurt. Hij begint rond de schemering geluid te maken, eerst aan de achterkant van ons huis, waar wat flinke bomen staan, en dan voor in de straat waar hij de hele nacht door te horen is. Ik heb hem een keer gezien, vanuit het keukenraam. Helemaal zielig voor de uil dat er met oud en nieuw zoveel vuurwerk af werd gestoken. Vond hij vast niet leuk.
Buurman Piet, die verstand van vogels heeft zegt zelfs dat het een mannetje EN een vrouwtje zijn.
Ik vind het wel leuk, zo’n buurt-uil, net als de eekhoorntjes die vooral in de herfst door de tuin rennen.
Mijn vriendin Bohdana organiseert met de Czech Doll Club in samenwerking met Bernina van 1 t/m 3 april 2011 de eerste Praagse poppenshow.
Het wordt een tentoonstelling met ook een poppenwedstrijd daaraan gekoppeld. Er komen in ieder geval een paar russische poppenmaaksters naar deze show.
Uit Amerika is Patti Medaris Culea uitgenodigd om les te komen geven. Ik kijk er naar uit om haar te ontmoeten want ik ben ook uitgenodigd om les te komen geven! Mijn twee workshops waren in no time volgeboekt. Natuurlijk gaan er ook poppen mee. Zoveel als er in mijn koffer kunnen. En zoon Sem en zijn vriendin Fleur gaan misschien ook mee.
Dit word mijn eerste bezoek aan Praag.
Voor meer informatie kijk je op de website van de Czech Doll Club of neem je contact op met Bohdana:
bohdana.klatilova@gmail.com
Wat was het weer leuk! Redelijk fris maar we hebben wel veel zon gezien. Ondanks de stakingen en demonstraties in Frankrijk vanwege het verhogen van de pensioenleeftijd van 60 naar 62 jaar (!) liep alles op rolletjes. Janny had weer heerlijk voor ons gekookt met als hoogtepunt een schotel van wild zwijn, en als goede tweede uiteraard de canard.
Binnenkort staan de foto´s op mijn website. Hierbij alvast een groepsportet met een van de twee honden. Op deze foto aan de rechterkant ook mijn man Ton en mijn zoon Sem. Hannah kon er dit jaar helaas niet bij zijn. Links staat Frans, de man van Ineke, onze steun en toeverlaat.
Bedankt Lia, Cathy, Catherine, Martha, Terry, Maggie, Erica, Ellen, Francisca, Hester en Ineke voor jullie gezelligheid en creativiteit.
Volgend jaar is de poppenvakantie niet in de herfst maar van 11 tot 18 juni. Leuke tijd van het jaar. Ik heb er nu al zin in.
Vanaf nu heet de jaarlijkse DABIDA poppen prijs de Hannie Sarris Award. De bekende poppenmaakster Hannie Sarris was de eerste voorzitster van DABIDA. Zoals waarschijnlijk bekend is zij afgelopen mei overleden. Op deze manier willen wij haar eren en voor altijd aan DABIDA verbinden.
De winnaar van vorig jaar is Sandra Orteaga uit Spanje. Haar prijswinnende poppen staan op deze foto. De tweede plaats was voor Tonia Wezerijn uit Nederland en de derde plaats voor Nefer Kane uit Frankrijk.
Nog tot 1 februari kun je insturen voor de Hannie Sarris Award, dit keer met als thema Tijd. Meedoen aan deze wedstrijd is in eerste instantie een uitdaging aan jezelf. Kijk voor meer informatie op de DABIDA website http://www.dabida.eu/page.php?page=Award2011
Ik ben eindelijk naar Tim Burtons Alice in Wonderland geweest:
http://www.youtube.com/watch?v=8B7s01DpBTg Hannah was al eerder met een vriendin gegaan en nu ben ik met twee cursisten gaan kijken. En dat was uiteindelijk veel beter. Hannah vond de film maar zo zo, maar wij hebben met open mond zitten genieten. Die tweeling! Johnny Depps makeup! Die kleding! Dat konijn! Alice in haar wapenuitrusting!
Ik hoef helemaal niet te weten hoe ze dit gemaakt hebben. Ik laat me gewoon meevoeren in deze wonderlijke wereld. Dit is een film die ik zeker nog vaker wil zien.
Hoewel ik absoluut niet van plan ben om zelf een van de figuren te gaan maken moet ik zeggen dat de film heel inspirerend is.
Op de foto zie je Erica van Noorts versie van de Mad Hatter.
